Witaj!
Rejestracja

  • 1 głosów - średnia: 1
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
 
DIADOCHÓW gra o tron

#1
LUDZIE HELLADY


[Obrazek: 76351a55bbf2ad4b27f508768776394a.jpg]

Poprzez działanie człowiek staje się bohaterem.
Poprzez śmierć bohater staje się legendą.
Poprzez czas legenda staje się mitem.
Człowiek słysząc mit podejmuje działanie...


[Obrazek: 600px-MacedonEmpire.jpg]

Obraz świata hellenistycznego budzi najwyższy podziw. Oto jest to świat wielkich, kilkusettysięcznych miast, ogromnych ośrodków produkcyjnych, świetnie zarządzanych, w których nie ma głodu, epidemii, wysokiej przestępczości, ludność ma możliwość spokojnego życia i robienia kariery. Szereg danych statystycznych pozwala przyjąć, że średnia długość życia wynosiła 27 lat. W Europie XVIII wieku wynosiła 18. Świat hellenistyczny jest gęściej zaludniony niż w XIXw! Wskazuje to na bardzo wysoką wydajność rolnictwa. Kwitnie masowy handel, podróżuje się do Indii lądem i morzem. W obrocie używa się astronomicznych ilości metali szlachetnych: w jednym tylko Rodos Rzymianie zdobyli 240 ton srebra. To jest świat czystej gospodarki pieniężnej. Nauka i technika stoi na poziomie XVIIIw. Euklides, Eratostenes, Filon z Bizancjum, Ktesibios, Herofilos, Archimedes, są jedynie przedstawicielami bardzo licznej grupy naukowców hellenistycznych. W sferze etycznej dominuje ideologia wolności. Obywatele uznawani są za równych wobec prawa w ramach polis. Wyjątkami są królowie. Uważa się ich za herosów i darzy uwielbieniem. Niewolnictwo ogranicza się do sfery domowej i kopalń. Nikt nie odmawia przy tym niewolnikom godności ludzkiej i wyzwolenia. W ekonomii zasadą jest wolność gospodarcza. Owszem, istnieją liczne monopole państwowe, ale po za nimi jest całkowita wolność handlu i rzemiosła. Nie ma cechów. Religia nie stanowi ograniczenia dla gospodarki czy nauki. Kult sprawują jednocześnie urzędnicy państwowi, dzięki czemu nie ma kasty kapłanów. Bogowie hellenistyczni nie wymagają przy tym ofiar z ludzi, ani nie ograniczają ludzi w pogoni za przyjemnościami czy też bogactwem. Kult religijny jest przy tym zachętą do korzystania z życia i podziwiania piękna. Granicą przyjemności jest tu tylko krzywda innej osoby, i to niezależnie czy chodzi o osobę wolną czy niewolnika. Podobnie i władze państwowe nie regulują spraw osobistych mieszkańców. Można powiedzieć, że aż do lat obecnych jednostka nie była w takim stopniu wolna, co w czasach hellenistycznych. Świat Greków budzi zdumienie dla tego, kto go poznaje. A podziw dla tego, kto go rozumie.


Obywatel polis

[Obrazek: 83IgkQ1.jpg]
Miłość do wolności wypływa z filozofii Hellenów kształtującej się aż do czasów aleksandryjskich przez ponad 400 lat. W ramach polis człowiek będący jej obywatelem miał zapewnione wszystkie potrzebne rzeczy, aby mógł czuć się wolnym. Aby być obywatelem tego polis należało urodzić się z rodziców obywateli danego polis. Było to restrykcyjnie przestrzegane, wyjątki czyniono bardzo rzadko. Wspólnota w ramach polis dawała przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa. Zaspokajała podstawowe potrzeby fizyczne i psychiczne człowieka. Obywatel miał dostęp do gimnazjonu i teatru za darmo. Nawet gdy nie pracował otrzymywał darmowe posiłki w publicznej stołówce. Mógł brać udział w zgromadzeniach i ubiegać się o urzędy. Miał też obowiązek obrony polis i otrzymywał do tego odpowiednie, dwuletnie, przeszkolenie. Wszystkie budynki użyteczności należały do polis, nie było prywatnych właścicieli lokalów. Obywatel mógł parać się różnymi zawodami. Mógł wieść spokojne miejskie życie rzemieślnika. Ale mógł też wybrać życie pełne przygód, które zapewniała służba żołnierska. Najczęściej najemna. Po powrocie dysponował już bogactwem. Dalej można wymienić żeglarza, nauczyciela, polityka, artystę, sportowca, kapłana, kupca, hodowcę zwierząt czy bogatego rolnika z doliny Nilu.



Ciało i umysł

[Obrazek: cheating-bribery-olympics-greek-ancient-...ames-m.jpg]
Grecka kultura różniła się od innych tym, że Hellenowie uprawiali sporty. Powtarzam, kultury wschodu nie znały sportu. Dzięki darmowym gimnazjonom obywatel mógł zadbać o formę swojego ciała od najmłodszych lat. Potem mógł zrobić karierę atlety. Gimnazjony były współczesnymi klubami sportowymi. Było to niezwykle ważne miejsce dla Greków. Stawiono je jako pierwszy budynek publiczny w nowej polis. W Egipcie małe gimnazjony były budowane nawet we wsiach. Pergamon miał osiem wielkich sławnych gimnazjonów. Paryż ma siedem klubów piłkarskich.




[Obrazek: A001192_Greek-Theatre.jpg]
Dla Hellenów równie ważne co ciało, był umysł. Teatr, do którego wejście dla obywateli było darmowe, wyrósł na kulcie Dionizosa. Spektakle i wystąpienia miały wywoływać w widzu określone uczucia, służące oczyszczeniu psychiki. Większość wystawianych sztuk miała charakter moralizatorski. Oprócz tragedii i komedii w teatrze odbywały się też recytacje, śpiewy i gra na instrumentach. Miejski teatr stanowił drogę do kariery aktorskiej, muzycznej, śpiewackiej, recytatorskiej czy kariery autora poezji bądź dramatu.


Status kobiet

[Obrazek: godward-in_the_days_of_sappho-1904-e1523352134884.jpg]
Kobiety mają oczywiście ogromny udział w kształtowaniu się życia Greków, jednak nie biorą udziału w polityce ani w sporcie. Wyjątkiem są tu królowe, które rządzą wraz z mężem, bratem lub synem, jak np. sławna Arsinoe, córka Ptolemeusza, żona trzech królów. Jeśli rodziców było na to stać, to mogli kształcić córki, nie było ku temu przeszkód. Nie ma ograniczeń dla kobiet w rzemiośle, handlu i kapłaństwie. Decyzję o rozwodzie może podjąć zarówno mąż, jak i żona. 


Dorastanie

Greckie wychowywanie i nauczanie było przemyślane i miało długie tradycje. Nauczyciele czytali tych samych autorów i uprawiano te same sporty od wybrzeży Italii aż po wzgórza Iranu. Reguły kształcenia pozostają trwałe nawet do czasów doby bizantyjskiej. Wychowywanie dzielono na 4 etapy. 


[Obrazek: greecechildren13.jpg]
Między 1 a 7 rokiem życia dzieci były przy rodzicach.


[Obrazek: 9pgVQh8.jpg]
Między 8 a 14 rokiem życia rodzice posyłają dzieci do opłacanych nauczycieli. Uczono je najpierw czytać, potem pisać i następnie rachować. Gdy rodziców nagle przestało stać na dalsze kształcenie, dziecko mogło skończyć edukację na czytaniu. Poziom analfabetyzmu wśród obywali był jednak stosunkowo niski.


[Obrazek: MOedOLy.jpg]
Między rokiem 14 a 18 młodzi byli posyłani do szkół. Tam gramatikon uczył ich na bazie lektury klasycznych tekstów. Zdobywano umiejętności wypowiadania się płynnie w mowie i piśmie, wykładano elementy matematyki a przy komentarzach poruszano sprawy geografii i historii. Polis, które nie było stać na kształcenie organizowały zajęcia dla chłopców na miejskim gimnazjonie. Bogaci posyłali swoich synów i córki do najlepszych szkół i gramatikonów na całym świecie. Urzędnik, który miał bezpośredni nadzór na uczniami i nauczycielami był nazywany Pajdonomos. Trzy najlepsze szkoły to oczywiście Akademia Platona i Likejon Arystotelesa w Atenach oraz Ptolemajon w Aleksandri


[Obrazek: 3566aa25363c582d771843aafd735e4b.jpg]
W wieku 18 lat do 20 jako zwieńczenie procesu kształcenia obywatel szedł do eufebi. Było to szkolenie wojskowe opłacane przez polis. W Atenach wypłacano im cztery obole dziennie.. Młodzi ludzie uczyli się fechtunku, strzelania z łuku, rzutu oszczepem, obsługi machin oblężniczych, maszerowania i walki w szyku. Pełnili służbę patrolową i garnizonową. Występowali też w czasie świąt.


[Obrazek: scaletowidth]
Celem tego wychowania było zakorzenione przekonanie, że obywatel ma być wojownikiem. Powinien brać odpowiedzialność za polis i nabrać cnót obywatelskich takich jak: zdyscyplinowanie, umiejętność życia w zespole, sprawność fizyczna, wytrzymałość na ból, koleżeństwo i odwaga, aby umieć bronić polis. Nie każdy oczywiście zostawał potem żołnierzem. Również wysokie wykształcenie nie było potrzebne do prowadzenia życia rzemieślnika czy hodowcy owiec, co wybierała większość. Młodzi ludzie którzy przeszli przez eufebie nie zrywali kontaktów z gimnazjonem. Grecy kochali sport. Przed tymi, którzy byli sprawni fizycznie, była w zasięgu kariera atlety. Obywatele, którzy okazywali się zdolnymi retorami zostawali politykami. Ci o talentach recytatorskich mogli zostać aktorami, poetami czy kapłanami.
______________________________________________
link
[-] The following 1 user Likes Saegoto's post:
  • Chidori
Odpowiedz

#2
Igrzyska Hellady

[Obrazek: Assassins-Creed-Odyssey_3.jpg]



Tym co napędzało życie społeczne były igrzyska. Grecy nazywali je agonami. Słowo 'agon' oznaczało też tyle co 'sport'. Te zawody można przyrównać do współczesnego Mundialu, ale urządzanemu dużo częściej, bo w siedmiokrotnym cyklu. Zawody zawsze odbywały się pod patronatem jakiegoś bóstwa. Występowali na nich nie tylko sportowcy, ale również muzycy, śpiewacy i recytatorzy. Najważniejsze siedem igrzysk, które dawały największe możliwości rozwoju kariery i które cieszyły się największą popularnością i zainteresowaniem to: 1. Pytyjskie Agony w Delfach, pod patronatem Apollona, boga muzyki i śpiewu. 2. Istmijskie Agony Korynckie, ku upamiętnieniu mocy przekleństwa wypowiedzianego we świątyni Posejdona przeciw rodowi Bachiadów. 3. Agony Nemejskie odbywały się w Argos na cześć Heraklesa, który pokonał lwa nemejskiego. Trzy najwspanialsze polis królewskie urządzały Agony na cześć swych królów i dynastii. 4. Ptolemaje odbywały się w Aleksandrii. 5. Antiocheje w Antiochii. 6. Nikeforie zaś, przebiegały w Pergamonie. Oczywiście musimy też wspomnieć siódme sławne agony. 7. Agony w Olimpii, ku czci Zeusa, króla bogów, według mitów, mieszkających na szczycie masywu górskiego, oddzielającego Tesalię od Macedonii - Olimpu. Aby uzyskać status imprezy równy igrzyskom olimpijskim, organizator musiał się natrudzić i niewielu się to udawało. 

Nagrodą na wielkich agonach była gałąź z drzewa, sława, pieniądze i cenne przedmioty oraz możliwości rozwoju kariery. Polis zwycięskim obywatelom ofiarowała zwolnienie z podatków, zaszczytne miejsce do spożywania publicznych posiłków, a nawet posadę urzędniczyną. Ofiarowano też obywatelstwo, temu kto go nie posiadał, a wyrażał chęć osiedlenia się w danym polis. Istniała grupa zawodowych sportowców i artystów, która podróżowała po świecie od jednych igrzysk na następne. Zawodnicy łączyli się w stowarzyszenia obejmujące gimnazjon, polis i region. Byli sponsorowani przez królów, zamożną elitę i przez polis. Łożyli na gimnazjony i ich trenerów, którzy szkolili dobrze zapowiadających się zawodników. Agony, którym przyglądało się tysiące ludzi, miały też swoje miejsce w życiu politycznym. To na nich ogłaszano informacje i decyzje polityczne. Na przykład na Igrzyskach Istmijskich nikogo nie interesowały zawody. Cała Hellada wyczekiwała przemówienia legata Senatu Rzymu. Otóż po negocjacjach wojennych Republiki z królem Macedonii Filipem V Antygonidy, ogłoszono zawarcie traktatu pokojowego. W jego rezultacie Republika ograniczyła Filipa do granic rdzennej Macedonii. Zawiedziony po raz kolejny od końca swej młodości, blisko 40 letni król, przełyka kolejną porażkę, broniąc swój honor. Potem jego synowie toczą spór o dziedzictwo. Jeden z nich ginie jeszcze za życia króla Filipa.


[Obrazek: ancient-Olympic-events-image-1.jpg]
Agony pytyjskie ustanowił w Delfach Apollon po pokonaniu przez niego pytona. Tutaj przywiązywano większą wagę do konkursów muzycznych i dramatycznych, niż do zawodów sportowych. Igrzyska otwierało składanie ofiar oraz procesja, w której przedstawiciele polis podążali świętą drogą do świątyni Apollona. Igrzyska rozpoczynały najpierw recytacja hymnu do Apollona i konkursy muzyczne. Następnie odbywały się zawody obejmujące biegi oraz pankration (boks). Dalej odbywały się konkursy w grę na aulosie, śpiewu z akompaniamentem, grę na kitarze, konkurs poetycki i dramatyczny oraz konkurs malarski. Igrzyska trwały 4 dni, na zakończenie odbywały się wyścigi wozów. Zwycięzca otrzymywał wieniec wawrzynowy z liści laurowych z doliny Tempe w Tesalii i ogromną sławę.

[Obrazek: olympic-games-granger.jpg]
Agony nemejskie ustanowił Herakles po pokonaniu lwa nemejskiego. Hera przez swoją zazdrość, doprowadziła do zmiany jego losu. Sprowadziła na niego szał, tak iż ten pozabijał niektóre swoje dzieci. Gdy uświadomił sobie co zrobił, chciał popełnić samobójstwo. Wtedy Tezeusz przychodzi do niego ze wsparciem. Herakles zgadza się wykonać 10 prac na życzenie króla Myken - Eurysteusza, któremu pomysły podstawiała bogini Hera. Koniec sprawy jest taki, że Herakles oczyszcza stajnie Augiasza, który jednak nie wręcza obiecanej nagrody. Herakles w zemście wpada z wojskiem do kraju  i zajmuje Elidę. Walczy z królem Augiaszem i jego synami poza jednym. Herakles zwycięża i wszystkich zabija, za wyjątkiem jednego syna Augiasza - Fyleusa, które ustanawia jako króla Elidy. Każdy arystokratyczny ród Hellada wywodził swój ród od potomków Heraklesa. W czasie klasycznym Argos przejmuje organizacje igrzysk od Kleonaj. Wtedy nabierają one sławy i charakteru ogólnogreckiego. W ramach igrzysk odbywały się zawody gimnastyczne, wyścigi konne i konkursy gry na kitarze. Zwycięzcy igrzysk nemejskich otrzymywali wieniec z liści dzikiego selera i ogromne możliwości kariery.


[Obrazek: Ancient%20boxing.jpg]
W czasach klasycznych przez długi czas w Koryncie rządziła rodzina Bachiadów. Jej członkowie byli założycielami Syrakuz i Korkyry oraz twórcami dynastii w Etrurii. Zamordowali oni syna Melissosa. Ten, w świątyni Posejdona, wyrzekł przekleństwo przeciw Bachiadom i popełnił samobójstwo. Wkrótce Bachiadowie zostali pokonani i wygnani przez Kypselosa, który ogłosił się tyranem Koryntu. Na pamiątkę śmierci Melissosa organizowane były Agony Istmijskie. Zaczynano od biegów, potem pankration, zapasy, wyścigi rydwanów, konkurs gry na cytrze i wyścigi zaprzęgów konnych. Impreza trwała 4 dni. Zwycięzca otrzymywał wieniec z gałązek sosny i sławę.



[Obrazek: olympic-games-clipart-greek-civilization...284682.jpg]
Agony olimpijskie odbywały się ku czci Zeusa. Gdy Zeus był niemowlakiem chroniło go dziewięciu braci Kuretów. Tańcami, śpiewem i łomotem tarcz zagłuszali płacz dziecka, aby nie usłyszał go Kronos. Po zwycięstwie Zeusa, jeden z braci zwołał pozostałych do Olimpii i wezwał do rywalizacji w biegach, a zwycięzcy nałożył na głowę gałąź oliwną. Igrzyska organizowano zawsze w czasie drugiej pełni Księżyca po przesileniu letnim, czyli na przełomie lipca i sierpnia, co cztery lata. Miesiąc przed oraz podczas igrzysk olimpijskich w Grecji obowiązywała ekecharia (święty pokój). Udział w nich mogli brać wyłącznie nieobciążeni przestępstwem wolni obywatele Hellady. Jedyną uprawnioną do oglądania igrzysk kobietą była kapłanka bogini Demeter, której świątynia znajdowała się na terenie Olimpii. Mężatki opuszczały Olimpię na czas zawodów. Zawodnicy występowali nago a nad przebiegiem wszystkich konkurencji czuwali sędziowie. Najsławniejszym zwycięzcą igrzysk olimpijskich był Filip Macedoński, ojciec Aleksandra Zdobywcy, który z tej okazji ufundował świątynię Zeusowi.


[Obrazek: chariot-race-in-the-circus-maximus-turkeyfile-com.jpg]
Przebieg zawodów:
Pierwszego dnia wszyscy zawodnicy uczestniczyli w obrzędach ku czci Zeusa i przysięgali wraz z ojcami, braćmi, współobywatelami, rywalami i wrogami wraz ze wszystkimi hellenami biorącymi udział w zawodach, że będą walczyć uczciwie. Zawodników, którzy nie dotrzymywali przysięgi i walczyli nieuczciwie, piętnowano, karano grzywną i ku przestrodze stawiano im zames (potępiające, karykaturalne pomniki). Każdy składał przysięgę, że nie dopuści się żadnego oszustwa na zawodach, co potwierdzali drugą przysięgą, gwarantującą, że pilnie przykładali się do treningów przez poprzednie dziewięć miesięcy. Zaprzysięgani byli również sędziowie. 
W ciągu drugiego dnia, rano rozgrywano wyścigi rydwanów na hipodromie, natomiast po południu rozgrywany był pentatlon (bieg, skok w dal, rzut dyskiem, rzut oszczepem i zapasy).
Trzeci dzień był służył wytchnieniu od emocji sportowych. O poranku składano ofiary Zeusowi, natomiast po południu odbywały się biegi chłopców.
W czwartym dniu odbywał się  pankration (boks) i wyścigi rydwanów w pełnym uzbrojeniu.
W ostatnim, piątym dniu, zwycięzca otrzymywał wieniec oliwny z gałęzi świętej oliwki. Miał także prawo do postawienia swego posągu w gaju Zeusa.

[Obrazek: 640px-5-zeus-statue-zeichnung.png]
Świątynia Zeusa ufundowana przez Filipa Macedońskiego.
______________________________________________
link
Odpowiedz

#3
Grecka polityka


[Obrazek: primary-source-pericles-funeral-oration-476c60e6.jpg]



Handel i komunikacja
[Obrazek: hU8VNrG.jpg]
Grecy byli ludźmi wysp i morza. Ich działalność koncentrowała wokół wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego. Morze Egejskie stanowiło autostradę wymiany myśli, idei, towarów, ludzi i kapitału. Aleksandria i Antiochia były wielkimi, wspaniały miastami królewskim dwóch wielkich dynastii. Ateny co prawda utraciły swoją moc polityczną, ale nadal cieszyły się autorytetem i miały silne oddziaływanie na świat grecki. Sparta mimo heroicznej próby reform zatraciła swój unikatowy ustrój. Rodos stało się pośrednikiem handlu między zachodem a wschodem, jego flota była jedną z najpotężniejszych w tym okresie. Pergamon stał się miastem królewskim znanym ze wspaniałych szkół architektów, rzeźbiarzy i produkcji pergaminu. W Olimpii nadal odbywały się najważniejsze agony, a Delfy powoli traciły swój autorytet wyroczni. Termon i Argos były ważnymi polis, kształtujących politykę Grecji wewnątrz dwóch federacji - Etolskiej i Achajskiej. Dolina Nilu stanowiła źródło bogactwa Ptolemeuszy, a Seleukidzi czerpali głównie z Mezopotamii i syryjskich polis, które chętnie zakładali. Palestyna będąca między dwoma największymi ośrodkami królewskimi, była miejscem zapalnym konfliktów i przez jej obszar przetoczyło się sześć tzw. wojen syryjskich toczonych przez dwie najwspanialsze macedońskie dynastie.






Istnienie polis i jej swoboda w sprawach wewnętrznych była niepodważalnym, stałym elementem sytuacji politycznej epoki oraz nawet w czasach rzymskich. Podporządkowanie sobie polis było niezwykle trudne dla wielkiego króla. Nawet po pokonaniu wojsk miasta, należało nim jakoś potem zarządzać. Wiązało się to z ogromnymi trudnościami. Wynajęcie miejscowego polityka powołanego zgodnie z miejscowymi zasadami, wymagało sprawności i siły.

Aby uprawiać zawód polityka w Helladzie, trzeba było zdobyć umiejętności retorskie. Polityk zaczynał grę polityczną od swojej klienteli, którą potrafił przekonać do poparcia. Polityk był dla obywateli kandydatem do załatwienia czegoś dobrego lub pięknego dla polis. Obiecując zmiany i finansowe wsparcie oraz wykazując zrozumienie lokalnych spraw, wreszcie będąc wiarygodnym i przekonywującym zyskuje poparcie, które jest czysto personalne. Nie przybierało to sformalizowanego charakteru jak obecnie. Uzależniało to polityka od ludu. Życie polityczne polis charakteryzują się ostrymi walkami między grupami na jakie rozpadała się obywatelska społeczność. Podziały są często głębokie i bardzo trudne do usunięcia. Wynikają one z samej natury polis. Podziały rodziła i podtrzymywała typowa dla tej struktury mentalność politycznych elit rządzących nimi. Jeśli skłócone ze sobą środowiska miały mniej więcej równą siłę, oznaczało to dla miasta niekończącą się serię wstrząsów, nierzadko krwawych, zawsze gwałtownych. Przegrywający musieli uchodzić na wygnanie. Każda klęska, każde zwycięstwo pociągało za sobą skutki trwające długie lata gdyż powrót polityków z ostracyzmu wiązał się z walką o odzyskanie majątku. Szukali wsparcia u królów. Ogromnym atutem polityka było to, gdy potrafił załatwić żołnierzy dla króla. Dzięki niemu byli w stanie realizować nadal swoje cele. Dokonywać zemsty, powrócić do gry i po prostu pognębić rywali. Często sama obietnica wsparcia finansowego lub militarnego dana przez króla politykowi potrafiła zmienić sytuację polityczną polis.
______________________________________________
link
Odpowiedz

#4
Hellada i Król na Oślęciu



Według Homera wojna trojańska miała miejsce w latach 1184-1174 przed Chrystusem. Grecy zwyciężyli, a król Myken zniszczył Troję. Pisze on też, że Menelaos założył w tych czasach Spartę. Nauka donosi, że w tym czasie, stało się tak, że Ludzie Morza, o których niewiele wiemy, napadli państwo Hetytów. Pokonali ich, a miasta w Syrii zniszczyli. Grecki handel ze wschodem został przerwany. Na Peloponez też wtargnęli Dorowie. Rozpoczyna się okres gwałtownych wojen. Polis są niszczone i a potem odbudowywane. Był to schyłek dominującej roli kultury mykeńskiej w Helladzie. Potem przez 300 lat Grecy byli zamknięci na świat, dlatego ten period nazywamy epoką ciemną. Z tego czasu mamy najwięcej źródeł o Palestynie i Królu Dawidzie, synu Jessego. Ten, którego wybrał Bóg. A po nim panuje Salomon, ten do którego przybyła z końca świata królowa Szeby, aby zadawać mu zagadki.

Grecy wkraczają w epokę archaiczną. Hellada poznała alfabet i pieniądz. Homer pisze swoją epicką opowieść. Powstają Ateny. Grecy kolonizują wybrzeża Morza Śródziemnego. W tym czasie żył w Izraelu pewien kapłan – Izajasz. Około 700 lat przed przyjściem mesjasza, zapisał on proroctwo, że mesjasz musi cierpieć i zostać zabity. W latach 620-550 żyje siedmiu mędrców z siedmiu polis, których Platon uznaje, w późniejszych czasach, za ojców filozofii. Są to ludzie zdolni, zaradni, odpowiedzialni za swoją społeczność. Wśród nich występują tacy jak: Solon - prawodawca Aten, Tales - myśliciel z Miletu czy Chilon ze Sparty - dzisiaj pamiętany głównie z tego, że na agonach olimpijskich składał gratulacje swemu synowi za odniesione zwycięstwo w boksie. Doznał jakiegoś wstrząsu i zmarł na oczach wszystkich. To ci ludzie tworzą podstawy myślenia, które dzisiaj nazywamy - myśleniem racjonalnym. Pierwszym pytaniem greckiej filozofii było pytanie o podstawowy budulec świata – arche. Rozum dawał odpowiedzi różne - woda, powietrze, ziemia lub ogień. Żył też wtedy Demokryt, który stworzył teorię atomu i tak ją tłumaczył: "Mamy kawałek sera, dzielimy go na pół, jeszcze raz, i jeszcze raz, aż w końcu mamy kawałek zbyt mały, aby dało się go pokroić i to jest atom." W tych czasach działał Pitagoras. On i jego uczniowie odkryli wiele równań i zależności matematycznych. Opracowali swój własny pogląd na świat na podstawie liczb. Liczbami oznaczyli między innymi uczucia lub czyjeś szczęście. W liczbach nieparzystych widzieli element czegoś nieokreślonego, a w parzystych – określonego. Na końcu Grecy mierzą się z najazdem Persów. Jednoczą się. Leonidas ze Sparty walczy zgodnie z tradycją ojców, a jego mit żyje do dziś. Powrócił na tarczy - Hellada odnosi zwycięstwo.

Powoli po bitwie pod Salaminą, w roku 480 przed Chrystusem, Grecy wchodzą w epokę klasyczną. Perykles tworzy w Atenach nowy ustrój polityczny - demokrację. Rozbudowuje port w Pireusie, co umożliwia polis handel z wyspami i wybrzeżami leżącymi nad całym Morzem Egejskim. Ateny zakładają Związek Delijski i dominują Helladę. Wybucha wojna peloponeska. Perykles umiera od zarazy w oblężonym mieście. Sparta niszczy Ateny. Łamie ich hegemonię i ustanawia swoją. Ale ten porządek jest kruchy i szybko się sypie. Filozof Sokrates, który uczył Platona, który z kolei uczył Arystotelesa, ojca współczesnej nauki, zostaje stracony. W owych czasach z północy zjawia się Filip Macedończyk. Odnosi wiele sukcesów i zwycięża w wojnach. W końcu tworzy i staje na czele Związku Korynckiego, obejmującego całą Helladę. Po jego śmierci, jego syn – Aleksander III Argead, uczeń Arystotelesa, wyrusza z wojskiem na wschód, przeciw królowi Persji. W tej wyprawie Macedończyk postąpi z nim tak, jak mówiono o tym w zwoju proroka Daniela napisanym w czasach Cyrusa – stratuje wojsko króla Persji i zdobędzie jego ziemie. Zyska sławę wielkiego zdobywcy, ale jego dziedzictwo nie przypadnie jego potomkom.

Potem nadejdzie czas dziedziców Aleksandra, czyli trwająca 300 lat – epoka hellenistyczna . Jego towarzysze z wyprawy stają się wielkimi królami, o których mówi się tak, jak się mówi o herosach. Owszem! Mówiło się tak, póki nie zjawił się ktoś, kto został znienawidzony przez wszystkich. Niech czytelnik wykaże rozeznanie. Od początku epoki rozwija się nauka. Obok sceptycyzmu Platona i fizyki Arystotelesa, powstają jeszcze dwie szkoły. Uczą one filozofii życia. Te modele sposobu życia naśladowały głównie elity. Było je stać na opłacenie szkół, a odpowiedzi bogów były niewystarczające. Stoicyzm Zenona z Kition zalecał dystans do świata. Epikur z wyspy Samos głosił, że przyjemność prowadzi do szczęścia. W tej epoce Sparta, mimo heroicznych prób reform, zatraca swój osobliwy ustrój. Ateny prowadzą neutralną politykę, są nadal kulturową stolicą Hellady. I w końcu stało się tak: Kleopatra VII oraz jej mąż i sojusznik - Marek Antoniusz - przegrywają pod Akcjum. Uciekają z bitwy a potem popełniają samobójstwo. Kleopatra VII, królowa Egiptu, ostatnia z dynastii, w której żyłach płynęła krew Ptolemeuszy i Seleukosów, popełnia samobójstwo. Epoka wielkich królów Hellady dobiegła końca. Oktawian wkracza do Aleksandrii - Rzym podbił cały świat śródziemnomorski. Pax Romana - koniec wojen na około 250 lat. Senat Republiki Rzymskiej obwołuje Oktawiana Augustusem w roku 27 p.n.e. Powstaje Imperium. Oto świat został przygotowany, aby w około 60 lat potem, do swojego miasta wjechał król na oślęciu, latorośl z korzenia Jessego.

[Obrazek: 50233-palm-sunday-3-1200.1200w.tn.webp]
______________________________________________
link
Odpowiedz

#5
Epoki Hellady




[Obrazek: mapgreekdialects.jpg]
Cztery plemiona pierwszych Hellenów - Dorowie, Jonowie, Etolczycy i Arkadowie. Te plemiona zamieszkują i funkcjonują w ramach miast-państw zwanych polis. Grecja była najbardziej zurbanizowanym regionem starożytnego świata. Piątym plemieniem byli Macedończycy. Do czasów podbojów Aleksandra uznawani przez Hellenów za barbarzyńców. Początku Macedonii upatruje się około 700 p.n.e., gdy na półwysep Chalkidiki dotarli greccy kolonizatorzy. Źródła dostępne współcześnie podają różne informacje na temat pochodzenia kolonistów. Według jednego ze źródeł Aleksander występując na agonie olimpijskim dowodził, że dynastia Argeadów wywodzi się z Argos. Korzenie te czynią Aleksandra prawdziwym Hellenem, co uprawnia go do startu w zawodach.

[Obrazek: griekenland-en-perzi%C3%AB-kaart.jpg]
Hellada podczas wojen perskich. Cztery sławne bitwy zadecydowały o zwycięstwie Greków. Maraton. Termopile, Salamis, Platea.


[Obrazek: Map_Peloponnesian_War_431_BC-en.svg]
Ateny stworzyły Związek Delijski (na wyspie Delos znajdował się skarbiec, do którego członkowie wpłacali składki). Zrzeszał on polis niemal całego Morza Egejskiego. Sparta obawiała się potęgi Aten. Z czasem zaczęły popierać ją niemal wszystkie polis Peloponezu za wyjątkiem Argos i polis Achai. Również Teby i Delfy wstąpiły do Związku Peloponeskiego. Dochodzi do zaciekłej wojny, która trwa 27 lat.


[Obrazek: 1200px-Map_Macedonia_336_BC-en.svg.png]
Hellada za czasów Filipa. Wszystkie polis, za wyjątkiem Lakonii, zostały włączone do Związku Korynckiego, którego hegemonem został Filip Macedończyk. Kontrole nad sytuacją polityczną regionu zapewniają mu Kajdany Hellady, czyli garnizony rozmieszone w kluczowych miejscach Grecji. Korynt jako jedyna droga lądowa łącząca Peloponez z Grecją Środkową. Pireus - miasto portowe najważniejszego miasta Hellady - Aten. Chalkida - miasto portowe leżące nad cieśniną Ewripos. Tędy szła najkrótsza droga łącząca wyspę Eubeję z Grecją kontynentalną.

[Obrazek: Hellenistic%20kingdoms%20map.jpg]
Świat grecki pierwszej generacji potomków diadochów. Dzięki opanowaniu administracji Egiptu, rozbudowie nowoczesnych kanałów wzdłuż Nilu oraz spekulacjom cenowym w handlu zbożem z Helladą - Ptolemeusz, syn Ptolemeusza stał się najbogatszym człowiekiem na świecie. Wspaniałość Aleksandrii, jego stolicy, oczarowywała wszystkich. Miasto było zbudowane z jasnych kamieni o przyjemnym wyglądzie. Piękne budowle wyrastały na skrawku ziemi między Nilem a Morzem Śródziemnym. Polis posiadało dwa porty - morski i rzeczny. Było jednym z najważniejszych ośrodków handlu na świecie. Ptolemeusz zbudował wiele sławnych budowli, znanych do dziś. Latarnia na wyspie Faros była pierwszą latarnią morską jaką zbudował człowiek i będzie uznana jako jeden z siedmiu cudów świata. Pałac królewski zajmował 1/3 powierzchni miasta. W jego kompleksie znajdował się między innymi Muzejon, czyli świątynia muz. Czczenie muz polegało na, mówiąc oględnie, prowadzeniu badań naukowych. Dlatego filozofowie z całego greckiego świata ściągali do Aleksandrii, a czasem przybywali na specjalne zaproszenie króla. Ptolemeusz założył zoo i ogród botaniczny, w którym uzbierał kolekcję najbardziej różnorodnych gatunków zwierząt i roślin jakie spotkano. Głodny wiedzy i sławy Ptolemeusz wybudował Bibliotekę, której zbiory papirusów uzupełniał z wielką gorliwością nie szczędząc pieniędzy, a nawet uciekając się do podstępu i kradzieży. Druga po aleksandryjskiej, biblioteka pergameńska, miała o połowę mniej zbiorów. W mieście znajdowało się Mauzoleum Aleksandra, powiększając chwałę i skarbiec króla. Na początku swego panowania Ptolemeusz miał sen, z którego wynikało, że ma przyprowadzić posąg Hadesa z Synopy i rozpocząć kult egipskiego boga Serapisa. Stał się on obok greckiego Dionizosa, opiekuńczym bóstwem dynastii. Wybudowano wspaniałą świątynię zwaną Serapejonem, która też posiadała zbiory papirusów. Seleucydzi czcili Apolliona jako swoje bóstwo opiekuńcze. Aż zjawił się ten, który wywyższał się ponad wszystkich i zmienił rodowy kult. W tych czasach panował w Syrii król Antioch, a potem jego syn - Antioch, królowie Azji. Walczyli oni z Ptolemeuszem. W końcu król południa doprowadził do ugody i posłał swoją córkę do króla północy...
______________________________________________
link
Odpowiedz

#6
Nawet ziemia egipska nie zdoła ujść przed nim...

[Obrazek: bcf5e212915d809b18f8eb3309d4e25f.jpg]
Ów król był królem Azji, bardzo zręcznym i sprawnym. Pokonał wiele krajów i królestw, wiele ich zdobył. Nawet Egipt splądrował z jego bogactw świątynnych i zazdrosnych skarbców. Dlaczego zatem na obrazku legat Republiki Rzymskiej bezczelnie zakreśla laską wokół króla koło? Jak zwykły urzędnik śmie tak zachowywać wobec Króla Hellady? Potomka diadocha Wielkiego Aleksandra. Kim był ten poseł wobec króla, który ogłosił się objawionym bogiem. Zamienił nawet rodowy kult Apolliona i odszedł od tradycji swych praojców. Zagarną wielką władzę i chętnie ją przyznawał, temu kto go uznał. Oto Król Hellady, stojąc na plaży pod Aleksandrią, nie miał jednak wyjścia. Dobrze znał Rzym, dobrze znał Senat. Dorastał w tym mieście. Dostał się tam jako zakładnik swojego ojca, którego ten musiał oddać po wielkiej bitwie. Król nie miał wyjścia. Wojna z Republiką była dla niego przerażającą perspektywą i pewnie oznaczałaby zupełną klęskę. Zgodził się spełnić żądania legata. Wycofując się z Egiptu, jakby pies który zerwał się z łańcucha, czuł bolesne upokorzenie. Był to ogromny cios osobisty dla dumnego i wielkiego Króla Hellady i objawionego boga. Ogarnęła go wściekłość. Musiał ratować reputację i pokazać się swoim poddanym jako zwycięzca. Podążając na czele armii do swego kraju, przechodził obok pewnego miasta świątynnego. Wtargnął do niego, wymordował 40 tysięcy mieszkańców, obrabował Świątynie i narzucił kult Zeusa, pod postacią boga fenickiego. Król zagarnął wielki skarb i wrócił do swej stolicy, urządzając tam wielkie święto. Od czasu zniesienia stałej ofiary codziennej i postawienia Ohydy Spustoszenia upłynie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni.

Polecam zacząć soundtrack od 7:28.



(21) Zjawi się zakładnik, który nie założy insygniów królewskich, lecz przyjdzie niespodziewanie i zdobędzie władzę przez pochlebstwa. (22) Wojska będą przed nim doszczętnie zniesione jakby powodzią i rozbite. Nawet Książę Przymierza będzie zmiażdżony. (23) Od chwili sprzymierzenia się z nim będzie postępował zdradliwie. Wyruszy, będzie silny mimo małego zastępu. (24) Wpadnie niespodzianie do najżyźniejszych części krainy i uczyni to, czego nie czynili jego ojcowie ani jego praojcowie: łup i zdobycz, i mienie hojnie rozdzieli między nich. Uknuje plany przeciwko twierdzom, lecz tylko na krótki czas.

(25) Pomnoży swoją siłę i wywyższy serce. Wyruszy przeciw królowi południa z wielkim wojskiem. Ten, uzbroi się, zbierając wielkie i potężne wojsko, ale nie zdoła się oprzeć. Wszystkie plany wojenne zostaną skierowane przeciwko niemu. (26) Towarzysze stołu króla południa doprowadzą go do upadku, jego wojsko rozproszy się i wielu polegnie. (27) Obaj królowie, kierując się złymi myślami, przy jednym stole będą się wzajemnie okłamywać. Nic jednak nie osiągną, bo jeszcze nie nastąpi koniec tego, co przepowiedziane. (28) Potem król północy wróci z wielkim łupem do swojej ziemi, ale jego serce będzie przeciwne Świętemu Przymierzu. Tak postąpi i wróci do swojej ziemi.


(29) W czasie wyznaczonym wyruszy znowu na południe, lecz tym razem nie powiedzie mu się tak jak za poprzednim razem. (30) Wyruszą przeciw niemu Okręty z Kittim, wskutek czego zostanie upokorzony. Zawróci, a swój gniew wyleje na Święte Przymierze. Tak postąpił. Zwróci uwagę na tych, którzy porzucili Święte Przymierze. (31) Wojska wysłane przez niego wystąpią i zbezczeszczą świątynię i twierdzę, zniosą stałą codzienną ofiarę i ustawią Ohydę Spustoszenia. (32) Tych, którzy bezbożnie będą postępować wbrew przymierzu, zwiedzie pochlebstwami do odstępstwa. Lecz ci, którzy znają swojego Boga, umocnią się i będą działać. (33) Roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania. Ale przez pewien czas padać będą od miecza i ognia, od uprowadzenia i rabunku. (34) A gdy będą padać, doznają małej pomocy. Wielu też przyłączy się do nich, lecz obłudnie. (35) Niektórzy spośród roztropnych upadną, aby wśród nich nastąpiło wypławienie, oczyszczenie i wybielenie aż do końca tych rzeczy, gdyż to jeszcze potrwa pewien czas.



(36) Król północy będzie postępował tak, jak będzie chciał. W końcu będzie się wynosił i wywyższał ponad wszelkie bóstwo. Przeciwko Bogu bogów będzie dziwne rzeczy wygadywał. Będzie miał powodzenie, aż dopełni się miara gniewu, bo to, co jest postanowione, wypełni się. (37) Ani o bogów swoich ojców nie będzie się troszczył, nie będzie się troszczył o ulubieńca kobiet ani o żadnego boga, bo wyniesie się ponad wszystkich. (38) Będzie czcił boga twierdz: złotem, srebrem, drogimi kamieniami i kosztownościami. Będzie czcił boga, którego nie znali jego ojcowie. (39) Do twierdz wprowadzi lud obcego boga; tych, którzy go uznają, obsypie zaszczytami, nada im władzę nad wieloma i w nagrodę obdzieli ziemią.


(40) W końcowych dniach zetrze się z nim król południa. Lecz król północy uderzy na niego z wozami, jeźdźcami i z wielu okrętami. Wtargnie do krajów i zaleje je jak powódź. (41) Potem wejdzie do Pięknej Krainy, a wtedy padną dziesiątki tysięcy. Z jego rąk ujdą: Edom i Moab, i główna część Amonitów. (42) Wyciągnie swoją rękę po inne kraje. Nawet Egipt nie zdoła ujść przed nim. (43) Opanuje skarby złota i srebra oraz wszystkie klejnoty egipskie. Libijczycy i Kuszyci pójdą w jego orszaku. (44) Wtedy zaniepokoją go wieści ze wschodu i północy, dlatego wyruszy w wielkiej złości, aby wygubić i wielu wytracić. (45) I rozbije swoje namioty królewskie między Wielkim Morzem i Świętą Górą. Wtedy dojdzie do swojego kresu i nikt mu nie pomoże.

(1) W owym czasie powstanie Michael, wielki książę, który wstawia się za synów twojego ludu. Nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istniał naród, aż do owego czasu. Wtedy będzie wybawiony twój lud - każdy, kto jest wpisany do księgi życia. (3) Roztropni będą jaśnieć jak blask nieba, a ci, którzy wielu prowadzili ku sprawiedliwości - jak gwiazdy wiekuiste (10) Wielu ulegnie oczyszczeniu, wybieleniu, wypróbowaniu, ale przewrotni będą postępować przewrotnie i żaden z niegodziwych nie zrozumie, lecz wnikliwi będą mieć poznanie. (11) Od czasu zniesienia stałej ofiary codziennej i postawienia Ohydy Spustoszenia upłynie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. (12) Szczęśliwy ten, kto wytrwa i dożyje do tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni.



O którym królu jest tutaj mowa? Wywodzi się on z jednego z 4 najsławniejszych rodów macedońskich. Ptolemeuszy, Seleucydów, Antygonidów lub Argeadów.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Ptolemeusze
[Obrazek: J2OCSaq.jpg]

https://pl.wikipedia.org/wiki/Seleucydzi
[Obrazek: xlMRiSw.jpg]

https://pl.wikipedia.org/wiki/Antygonidzi
[Obrazek: PL9gXIO.jpg]
______________________________________________
link
Odpowiedz

#7
Kto mu usunął moją zagadkę wiec zapodaję ją ponowie razem z rozwiązaniem bożym
No jak jesteś miłośnikiem zagadek to ja ci zadam jedną
Po śmieci jej ojca, władze przejęła w państwie jej matka, by związać nowy sojusz, zmusiła naszą bohaterkę do małżeństwa z księciem, notabene źródła zgodnie twierdzą ze był wyjątkowo przystojnym młodzieńcem, na tyle pięknym ze teściową tak zaswędziała cipa ze używała swego zięcia, wkurwiło to nasza bohaterkę ze jej własna matka ją poniża, młoda 15 latka postanowiła przeprowadzić zamach stanu, doszedł on do skutku gdy jej mąż własnie zapinał jej matkę. Wbijając do sypialni własnoręcznie zabiła swego niewiernego męża, a matkę zamknęła do lochu i przejęła władze. Jej drugie małżeństwo było dożo bardziej udane. zdobyła się nawet dla poświecenie części swojej kobiecości w świątyni by mąż szczęśliwie wrócił do domu.
O kim mowa, i co owa kobieta poświęciła i jak jej poświecenie zostało upamiętnione

Była to oczywiście Berenika II Euergetis królowa Cyreny
jej niezaspokojona matka to Apame a jej pierwszy skasowany mąż-Demetriusz Piękny z dynastii Antygonidów brat Antygonosa Gonatasa wówczas król Macedonii.
Jej następnym mężem w którym jak zaznaczyłem połączyła rzadka miłość był Ptolemeusz III Euergetes władca Egiptu, by szczęśliwie powrócił do domu z wyprawy w Azji poświeciła w świątyni swe włosy, gdy ze świątyni Afrodyty zginął w tajemniczych okolicznościach jej warkocz, złożony w ofierze za szczęśliwy powrót jej męża z wojny, nadworny astronom Kanon z Samos, by ratować sytuację, odnalazł na niebie układ gwiazd przypominający lśniące włosy, wmawiając królowi, że Afrodyta była tak zadowolona z daru, iż postanowiła umieścić go na niebie w postaci gwiazd. Opowieść tę przekazywano z pokolenia na pokolenie, między innymi Ptolemeusz wspomina w Almageście o puklu włosów na niebie.
Tak na jej wieczną chwałę powstał nowy gwiazdozbiór Warkocz Bereniki
[-] The following 1 user Likes arcyżużel's post:
  • Saegoto
Odpowiedz

#8
Brawo! Bez przekleństw proszę.

A oto historia trzeciej generacji dziedziców Aleskandra, Ptolemeusza III Euergetesa, męża Berenike II Euergetis oraz jego rywala - Seleukosa II Kallinikosa.

Laodike otruje swojego byłego męża - Antiocha, a ich synowie zabiją jego nową żonę - córkę króla południa i jej syna. Na miejsce Ptolemeusza wyrośnie latorośl z jej korzeni, jej brat – Ptolemeusz III Euergetes. Wyruszy przeciwko wojsku jako obrońca prawa siostrzeńca do tronu i nie spotka oporu. Tryumfalnie wejdzie do pałacu króla północy w Antiochii Syryjskiej. W komnacie zastanie martwą już siostrę i jej syna. Jednak, rozkaże to ukryć przed wszystkimi, aby obałamucić kapłanów i dostojników króla północy. Pójdzie z wojskiem dalej na wschód i dotrze aż do Babilonu. Miasta otworzą przed nim swoje bramy, a świątynie swoje skarbce. Ptolemeusz postąpi z Seleukosem tak, jak postępuje zwycięzca. Złupi jego bogów wraz z ich posągami i ich kosztownymi naczyniami ze srebra oraz złota i przyprowadzi je z powrotem do Egiptu. Zyskując sławę zwycięzcy i zdobywcy odstąpi od króla północy. Ale w dwa lata potem król Seleukos II Kallinikos przekroczy Taurus ze swoim wojskiem i wtargnie do królestwa króla południa. Odbije Syrię oraz wschód i powróci do swojej ziemi zdobytej włócznią. Filozof zawiesi szczęśliwy warkocz na niebie, ale Ptolemeusz III Euergetes przeżyje swoich potomków. Pozostanie tylko jego syn - Ptolemeusz wraz ze swoją żoną.
______________________________________________
link
Odpowiedz



Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości


Wygenerowano w ciągu 37 ms (61.03% PHP / 38.97% MySQL)
Liczba zapytań SQL: 29 / Obciążenie serwera: 0.05 / Zużycie pamięci: 2 MB
[Szczegóły]