Witaj!
Rejestracja

  • 1 głosów - średnia: 1
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
 
DIADOCHÓW gra o tron

#1
LUDZIE HELLADY


[Obrazek: 76351a55bbf2ad4b27f508768776394a.jpg]

Poprzez działanie człowiek staje się bohaterem.
Poprzez śmierć bohater staje się legendą.
Poprzez czas legenda staje się mitem.
Człowiek słysząc mit podejmuje działanie...


[Obrazek: 600px-MacedonEmpire.jpg]

Obraz świata hellenistycznego budzi najwyższy podziw. Oto jest to świat wielkich, kilkusettysięcznych miast, ogromnych ośrodków produkcyjnych, świetnie zarządzanych, w których nie ma głodu, epidemii, wysokiej przestępczości, ludność ma możliwość spokojnego życia i robienia kariery. Szereg danych statystycznych pozwala przyjąć, że średnia długość życia wynosiła 27 lat. W Europie XVIII wieku wynosiła 18. Świat hellenistyczny jest gęściej zaludniony niż w XIXw! Wskazuje to na bardzo wysoką wydajność rolnictwa. Kwitnie masowy handel, podróżuje się do Indii lądem i morzem. W obrocie używa się astronomicznych ilości metali szlachetnych: w jednym tylko Rodos Rzymianie zdobyli 240 ton srebra. To jest świat czystej gospodarki pieniężnej. Nauka i technika stoi na poziomie XVIIIw. Euklides, Eratostenes, Filon z Bizancjum, Ktesibios, Herofilos, Archimedes, są jedynie przedstawicielami bardzo licznej grupy naukowców hellenistycznych. W sferze etycznej dominuje ideologia wolności. Obywatele uznawani są za równych wobec prawa w ramach polis. Wyjątkami są królowie. Uważa się ich za herosów i darzy uwielbieniem. Niewolnictwo ogranicza się do sfery domowej i kopalń. Nikt nie odmawia przy tym niewolnikom godności ludzkiej i wyzwolenia. W ekonomii zasadą jest wolność gospodarcza. Owszem, istnieją liczne monopole państwowe, ale po za nimi jest całkowita wolność handlu i rzemiosła. Nie ma cechów. Religia nie stanowi ograniczenia dla gospodarki czy nauki. Kult sprawują jednocześnie urzędnicy państwowi, dzięki czemu nie ma kasty kapłanów. Bogowie hellenistyczni nie wymagają przy tym ofiar z ludzi, ani nie ograniczają ludzi w pogoni za przyjemnościami czy też bogactwem. Kult religijny jest przy tym zachętą do korzystania z życia i podziwiania piękna. Granicą przyjemności jest tu tylko krzywda innej osoby, i to niezależnie czy chodzi o osobę wolną czy niewolnika. Podobnie i władze państwowe nie regulują spraw osobistych mieszkańców. Można powiedzieć, że aż do lat obecnych jednostka nie była w takim stopniu wolna, co w czasach hellenistycznych. Świat Greków budzi zdumienie dla tego, kto go poznaje. A podziw dla tego, kto go rozumie.


Obywatel polis

[Obrazek: 83IgkQ1.jpg]
Miłość do wolności wypływa z filozofii Hellenów kształtującej się aż do czasów aleksandryjskich przez ponad 400 lat. W ramach polis człowiek będący jej obywatelem miał zapewnione wszystkie potrzebne rzeczy, aby mógł czuć się wolnym. Aby być obywatelem tego polis należało urodzić się z rodziców obywateli danego polis. Było to restrykcyjnie przestrzegane, wyjątki czyniono bardzo rzadko. Wspólnota w ramach polis dawała przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa. Zaspokajała podstawowe potrzeby fizyczne i psychiczne człowieka. Obywatel miał dostęp do gimnazjonu i teatru za darmo. Nawet gdy nie pracował otrzymywał darmowe posiłki w publicznej stołówce. Mógł brać udział w zgromadzeniach i ubiegać się o urzędy. Miał też obowiązek obrony polis i otrzymywał do tego odpowiednie, dwuletnie, przeszkolenie. Wszystkie budynki użyteczności należały do polis, nie było prywatnych właścicieli lokalów. Obywatel mógł parać się różnymi zawodami. Mógł wieść spokojne miejskie życie rzemieślnika. Ale mógł też wybrać życie pełne przygód, które zapewniała służba żołnierska. Najczęściej najemna. Po powrocie dysponował już bogactwem. Dalej można wymienić żeglarza, nauczyciela, polityka, artystę, sportowca, kapłana, kupca, hodowcę zwierząt czy bogatego rolnika z doliny Nilu.



Ciało i umysł

[Obrazek: cheating-bribery-olympics-greek-ancient-...ames-m.jpg]
Grecka kultura różniła się od innych tym, że Hellenowie uprawiali sporty. Powtarzam, kultury wschodu nie znały sportu. Dzięki darmowym gimnazjonom obywatel mógł zadbać o formę swojego ciała od najmłodszych lat. Potem mógł zrobić karierę atlety. Gimnazjony były współczesnymi klubami sportowymi. Było to niezwykle ważne miejsce dla Greków. Stawiono je jako pierwszy budynek publiczny w nowej polis. W Egipcie małe gimnazjony były budowane nawet we wsiach. Pergamon miał osiem wielkich sławnych gimnazjonów. Paryż ma siedem klubów piłkarskich.




[Obrazek: A001192_Greek-Theatre.jpg]
Dla Hellenów równie ważne co ciało, był umysł. Teatr, do którego wejście dla obywateli było darmowe, wyrósł na kulcie Dionizosa. Spektakle i wystąpienia miały wywoływać w widzu określone uczucia, służące oczyszczeniu psychiki. Większość wystawianych sztuk miała charakter moralizatorski. Oprócz tragedii i komedii w teatrze odbywały się też recytacje, śpiewy i gra na instrumentach. Miejski teatr stanowił drogę do kariery aktorskiej, muzycznej, śpiewackiej, recytatorskiej czy kariery autora poezji bądź dramatu.


Status kobiet

[Obrazek: godward-in_the_days_of_sappho-1904-e1523352134884.jpg]
Kobiety mają oczywiście ogromny udział w kształtowaniu się życia Greków, jednak nie biorą udziału w polityce ani w sporcie. Wyjątkiem są tu królowe, które rządzą wraz z mężem, bratem lub synem, jak np. sławna Arsinoe, córka Ptolemeusza, żona trzech królów. Jeśli rodziców było na to stać, to mogli kształcić córki, nie było ku temu przeszkód. Nie ma ograniczeń dla kobiet w rzemiośle, handlu i kapłaństwie. Decyzję o rozwodzie może podjąć zarówno mąż, jak i żona. 


Dorastanie

Greckie wychowywanie i nauczanie było przemyślane i miało długie tradycje. Nauczyciele czytali tych samych autorów i uprawiano te same sporty od wybrzeży Italii aż po wzgórza Iranu. Reguły kształcenia pozostają trwałe nawet do czasów doby bizantyjskiej. Wychowywanie dzielono na 4 etapy. 


[Obrazek: greecechildren13.jpg]
Między 1 a 7 rokiem życia dzieci były przy rodzicach.


[Obrazek: 9pgVQh8.jpg]
Między 8 a 14 rokiem życia rodzice posyłają dzieci do opłacanych nauczycieli. Uczono je najpierw czytać, potem pisać i następnie rachować. Gdy rodziców nagle przestało stać na dalsze kształcenie, dziecko mogło skończyć edukację na czytaniu. Poziom analfabetyzmu wśród obywali był jednak stosunkowo niski.


[Obrazek: MOedOLy.jpg]
Między rokiem 14 a 18 młodzi byli posyłani do szkół. Tam gramatikon uczył ich na bazie lektury klasycznych tekstów. Zdobywano umiejętności wypowiadania się płynnie w mowie i piśmie, wykładano elementy matematyki a przy komentarzach poruszano sprawy geografii i historii. Polis, które nie było stać na kształcenie organizowały zajęcia dla chłopców na miejskim gimnazjonie. Bogaci posyłali swoich synów i córki do najlepszych szkół i gramatikonów na całym świecie. Urzędnik, który miał bezpośredni nadzór na uczniami i nauczycielami był nazywany Pajdonomos. Trzy najlepsze szkoły to oczywiście Akademia Platona i Likejon Arystotelesa w Atenach oraz Ptolemajon w Aleksandri


[Obrazek: 3566aa25363c582d771843aafd735e4b.jpg]
W wieku 18 lat do 20 jako zwieńczenie procesu kształcenia obywatel szedł do eufebi. Było to szkolenie wojskowe opłacane przez polis. W Atenach wypłacano im cztery obole dziennie.. Młodzi ludzie uczyli się fechtunku, strzelania z łuku, rzutu oszczepem, obsługi machin oblężniczych, maszerowania i walki w szyku. Pełnili służbę patrolową i garnizonową. Występowali też w czasie świąt.


[Obrazek: scaletowidth]
Celem tego wychowania było zakorzenione przekonanie, że obywatel ma być wojownikiem. Powinien brać odpowiedzialność za polis i nabrać cnót obywatelskich takich jak: zdyscyplinowanie, umiejętność życia w zespole, sprawność fizyczna, wytrzymałość na ból, koleżeństwo i odwaga, aby umieć bronić polis. Nie każdy oczywiście zostawał potem żołnierzem. Również wysokie wykształcenie nie było potrzebne do prowadzenia życia rzemieślnika czy hodowcy owiec, co wybierała większość. Młodzi ludzie którzy przeszli przez eufebie nie zrywali kontaktów z gimnazjonem. Grecy kochali sport. Przed tymi, którzy byli sprawni fizycznie, była w zasięgu kariera atlety. Obywatele, którzy okazywali się zdolnymi retorami zostawali politykami. Ci o talentach recytatorskich mogli zostać aktorami, poetami czy kapłanami.
[-] The following 1 user Likes Saegoto's post:
  • Chidori
Odpowiedz

#2
Igrzyska Hellady

[Obrazek: Assassins-Creed-Odyssey_3.jpg]



Tym co napędzało życie społeczne były igrzyska. Grecy nazywali je agonami. Słowo 'agon' oznaczało też tyle co 'sport'. Te zawody można przyrównać do współczesnego Mundialu, ale urządzanemu dużo częściej. Zawsze odbywały się one pod patronatem jakiegoś bóstwa. Występowali na nich nie tylko sportowcy, ale również muzycy, śpiewacy i recytatorzy. Najważniejsze siedem igrzysk, które dawały największe możliwości to Pytyjskie Agony w Delfach, pod patronatem Apollona, boga muzyki i śpiewu. Istmijskie Agony Korynckie, ku upamiętnieniu mocy przekleństwa wypowiedzianego we świątyni Posejdona. Agony Nemejskie odbywały się w Argos na cześć Herkulesa, który pokonał lwa nemejskiego. Trzy najwspanialsze polis królewskie urządzały Agony na cześć swych królów i dynastii. Ptolemaje odbywały się w Aleksandrii. Antiocheje w Antiochii. Nikeforie zaś, przebiegały w Pergamonie.

Nagrodą na wielkich agonach była gałąź z drzewa, sława, pieniądze i cenne przedmioty oraz możliwości rozwoju kariery. Polis zwycięskim obywatelom ofiarowała zwolnienie z podatków, zaszczytne miejsce do spożywania publicznych posiłków, posadę urzędniczyną. Ofiarowano też obywatelstwo, temu kto go nie posiadał, a wyrażał chęć osiedlenia się w danym polis. Istniała grupa zawodowych sportowców i artystów, która podróżowała po świecie od jednych igrzysk na następne. Zawodnicy łączyli się w stowarzyszenia obejmujące gimnazjon, polis i region. Byli sponsorowani przez królów, zamożną elitę i przez polis, którzy łożyli na gimnazjony i ich trenerów, którzy szkolili dobrze zapowiadających się chłopców. Agony, którym przyglądało się tysiące ludzi, miały swoje miejsce w życiu politycznym. To na nich ogłaszano informacje i decyzje polityczne. Oczywiście musimy też wspomnieć siódme sławne agony. Agony w Olimpii, ku czci Zeusa, króla bogów. Aby uzyskać status imprezy równy igrzyskom olimpijskim, organizator musiał się natrudzić i niewielu się to udawało. Trzeba było przekonać związki polis, monarchów i inne pojedyncze ważne polis, co do zgody. Jeśli to się udało agony ściągały najwięcej sławnych zawodników a za nimi widzów. Igrzysk mniejszych lub większych organizowano mnóstwo.


[Obrazek: ancient-Olympic-events-image-1.jpg]
Agony pytyjskie ustanowił w Delfach Apollon po pokonaniu przez niego pytona. Tutaj przywiązywano większą wagę do konkursów muzycznych i dramatycznych, niż do zawodów sportowych. Igrzyska otwierało składanie ofiar oraz procesja, w której przedstawiciele polis podążali świętą drogą do świątyni Apollona. Igrzyska rozpoczynały najpierw recytacja hymnu do Apollona i konkursy muzyczne. Następnie odbywały się zawody obejmujące biegi oraz pankration (boks). Dalej odbywały się konkursy w grę na aulosie, śpiewu z akompaniamentem, grę na kitarze, konkurs poetycki i dramatyczny oraz konkurs malarski. Igrzyska trwały 4 dni, na zakończenie odbywały się wyścigi wozów. Zwycięzca otrzymywał wieniec wawrzynowy z liści laurowych z doliny Tempe w Tesalii i ogromną sławę.

[Obrazek: olympic-games-granger.jpg]
Agony nemejskie ustanowił Herakles po pokonaniu lwa nemejskiego. W czasie klasycznym Argos przejmuje organizacje igrzysk od Kleonaj. Wtedy nabierają one sławy i charakteru ogólnogreckiego. W ramach igrzysk odbywały się zawody gimnastyczne, wyścigi konne i konkursy gry na kitarze. Zwycięzcy igrzysk nemejskich otrzymywali wieniec z liści dzikiego selera i ogromne możliwości kariery.


[Obrazek: Ancient%20boxing.jpg]
W czasach klasycznych przez długi czas w Koryncie rządziła rodzina Bachiadów. Jej członkowie byli założycielami Syrakuz i Korkyry oraz twórcami dynastii w Etrurii. Zamordowali oni syna Melissosa. Ten, w świątyni Posejdona, wyrzekł przekleństwo przeciw Bachiadom i popełnił samobójstwo. Wkrótce Bachiadowie zostali pokonani i wygnani przez Kypselosa, który ogłosił się tyranem Koryntu. Na pamiątkę śmierci Melissosa organizowane były Agony Istmijskie. Zaczynano od biegów, potem pankration, zapasy, wyścigi rydwanów, konkurs gry na cytrze i wyścigi zaprzęgów konnych. Impreza trwała 4 dni. Zwycięzca otrzymywał wieniec z gałązek sosny i sławę.



[Obrazek: olympic-games-clipart-greek-civilization...284682.jpg]
Agony olimpijskie odbywały się ku czci Zeusa. Gdy Zeus był niemowlakiem chroniło go dziewięciu braci Kuretów. Tańcami, śpiewem i łomotem tarcz zagłuszali płacz dziecka, aby nie usłyszał go Kronos. Po zwycięstwie Zeusa, jeden z braci zwołał pozostałych do Olimpii i wezwał do rywalizacji w biegach, a zwycięzcy nałożył na głowę gałąź oliwną. Igrzyska organizowano zawsze w czasie drugiej pełni Księżyca po przesileniu letnim, czyli na przełomie lipca i sierpnia, co cztery lata. Miesiąc przed oraz podczas igrzysk olimpijskich w Grecji obowiązywała ekecharia (święty pokój). Udział w nich mogli brać wyłącznie nieobciążeni przestępstwem wolni obywatele Hellady. Jedyną uprawnioną do oglądania igrzysk kobietą była kapłanka bogini Demeter, której świątynia znajdowała się na terenie Olimpii. Mężatki opuszczały Olimpię na czas zawodów. Zawodnicy występowali nago a nad przebiegiem wszystkich konkurencji czuwali sędziowie. Najsławniejszym zwycięzcą igrzysk olimpijskich był Filip Macedoński, ojciec Aleksandra Zdobywcy, który z tej okazji ufundował świątynię Zeusowi.


[Obrazek: chariot-race-in-the-circus-maximus-turkeyfile-com.jpg]
Przebieg zawodów:
Pierwszego dnia wszyscy zawodnicy uczestniczyli w obrzędach ku czci Zeusa i przysięgali wraz z ojcami, braćmi, współobywatelami, rywalami i wrogami wraz ze wszystkimi hellenami biorącymi udział w zawodach, że będą walczyć uczciwie. Zawodników, którzy nie dotrzymywali przysięgi i walczyli nieuczciwie, piętnowano, karano grzywną i ku przestrodze stawiano im zames (potępiające, karykaturalne pomniki). Każdy składał przysięgę, że nie dopuści się żadnego oszustwa na zawodach, co potwierdzali drugą przysięgą, gwarantującą, że pilnie przykładali się do treningów przez poprzednie dziewięć miesięcy. Zaprzysięgani byli również sędziowie. 
W ciągu drugiego dnia, rano rozgrywano wyścigi rydwanów na hipodromie, natomiast po południu rozgrywany był pentatlon (bieg, skok w dal, rzut dyskiem, rzut oszczepem i zapasy).
Trzeci dzień był służył wytchnieniu od emocji sportowych. O poranku składano ofiary Zeusowi, natomiast po południu odbywały się biegi chłopców.
W czwartym dniu odbywał się  pankration (boks) i wyścigi rydwanów w pełnym uzbrojeniu.
W ostatnim, piątym dniu, zwycięzca otrzymywał wieniec oliwny z gałęzi świętej oliwki. Miał także prawo do postawienia swego posągu w gaju Zeusa.

[Obrazek: 640px-5-zeus-statue-zeichnung.png]
Świątynia Zeusa ufundowana przez Filipa Macedońskiego.
Odpowiedz

#3
PERDIKKAS


[Obrazek: 1-alexander.jpg]



Handel i komunikacja
[Obrazek: hU8VNrG.jpg]
Helleni byli ludźmi wysp i morza. Centrum ich królestwa stanowiło wschodnie wybrzeże mediterenu. Najważniejsze polis gdzie koncentrowało się życie kulturowe, społeczne, polityczne, gospodarcze to Aleksandria, Antiochia, Rodos, Pergamon, Ateny, Pella, Olimpia, Delfy, Korynt i Argos. Obszar rdzeniowy stanowiło Morze Egejskie z Grecją i wybrzeżem Anatolii. Ziemie te łączył szlak morski przez Rodos do żyznej doliny Nilu Ptolemeuszy na południu. Na wschodzie Rodos łączył Helladę z Syrią Seleudkidów zasilaną przez doliny Eufratu i Tygrysu. Są to główne drogi przebiegu towarów, usług, ludzi i finansów Greckiego Imperium. Galacja była zamieszkiwana przez barbarzyńców. Kapadocja pozostawała dzika przez długi czas. Królestwa Pontu i Armenii utrzymywały raczej przyjazne relacje Babilończycy i Irańczycy byli pod takim wrażeniem kultury greckiej, że znosili ich panowanie. Obszary na wschód od Persji służyły jako teren do zwycięskich grabieży, Ziemie te były słabo skomunikowane z Morzem Śródziemnym. Palestyna tworzyła obszar łączący oba największe ośrodki królewskie. Od sytuacji w niej zależał pokój między wielkimi królami.




Perdikkas jest dziś głownie znany jako twórca podstawach zasad wojny na dwa fronty, stosując taktykę obronną na jednym z nich. Poszczególne elementy jego strategii są wykładane na wojskowych uczelniach. Kandydat na dziedzica królestwa Aleksandra Wielkiego. Jest przedstawicielem najwyższej arystokracji macedońskiej. Syn Orontesa, satrapy Mizji. Diadoch króla Aleksandra. Razem z nim i całą armią macedońsko-grecką zdobywał świat. Doszli oni aż na południe do Egiptu, i doszli nawet na wschód aż do linii Indusu. To jemu wręcza pierścień umierający boski Aleksander.

Ale sprytny Perdikkas, chilarch całej armii na następny dzień kładzie pierścień na tronie przed pozostałymi diadochami. Na tym spotkaniu nie było Antypatra, namiestnika Macedonii i Kraterosa, który wracał z macedońską falangą do domu. Wszyscy diadochowie byli Macedończykami oprócz Eumenesa, szlachetnego Greka i królewskiego administratora. Perdikkas w swej przebiegłości i znakomitym rozeznaniu w sytuacji proponuje, aby władzę przejął syn Roksany. Królowa, pochodzenia irańskiego, była jeszcze w siódmym miesiącu ciąży. Jeśli byłby to syn, to nad nim należałoby sprawować opiekę aż do pełnoletności. Temu, kto sprawuje opiekę, przypadałaby władza przez następne 15-20 lat. Może dłużej, gdyby następca był słabego ducha i dawał sobą manipulować. Nikt też nie wiedział czy przypadkiem nie urodzi się dziewczynka. Nie mogłaby ona sprawować władzy samodzielnie - bez króla. Wtedy władza należałaby do tego, kto by ją poślubił. Postanowiono też, że ciało zmarłego króla będzie przewiezione z Babilonu do Ajgaj, w Macedonii. Tam znajduje się rodzinny grobowiec Argeadów. Zwłoki były niezwykle cenne. Umożliwiały posiadaczowi stworzenie miejsca kultu, a co za tym uzyskać pieniądze, chwałę i wpływy. Konkluzja diadochów była taka, że wszyscy zgodnie twierdzili, przynajmniej oficjalnie, że tron powinien dziedziczyć potomek Roksany, irańskiej żony Aleksandra. Sprawę należało jeszcze przedstawić wojsku macedońskiemu, jako przedstawicielowi ludu. 

Diadochowie nie mogli zdecydować inaczej, gdyż tak nakazywała cnota. Uważano, że właściwe używanie cnoty, prowadzi do zwycięstwa. Król poprzez zwycięstwa odnosił osobisty sukces. I żołnierze szli za nim. Ten, któremu się powodzi jest uważany za tego, którego wspierają bogowie. Perdikkas miał największe szanse na powodzenie i przejęcie schedy. Został opiekunem królowej i jej przyszłego dziecka oraz tymczasowym opiekunem Arridajosa, przyrodniego brata króla. Aleksander miał też siostrę, Kleopatrę. Czy bogowie będą mu sprzyjać?

Sytuacja stawała się napięta. Perdikkas proponuje Kleopatrze ślub. Antypater i Krateros oburzyli się. Ptolemeusz zdobywając ich poparcie  wysyła specjalnych egipskich retorów, aby przekonali kapitana orszaku pogrzebowego i zdobyli ciało Aleksandra. Agenci spotkali kondukt w Syrii i nakłonili oddział, aby skręcił na południe, do Egiptu. Kiedy Perdikkas dowiaduje się, że mumia Aleksandra jest w Memfis zaczyna rozstawiać armie. Przekonuje Antypatera i Kraterosa, że chce podtrzymać jedność królestwa, dlatego ciało powinno znajdować się w Ajgaj. Jednak diadochowie z Macedonii tego nie przyjmują. Są przywiązani do tradycji. Na prawdę pragną potomka Aleksandra na tronie królestwa. Dlatego wolą, aby miejsce kultu Aleksandra było w Egipcie niż mieć jednego z diadochów za swojego króla. Dlatego zbiorą wojsko i będą walczyć z Eumenesem w Kapadocji. Perdikkas przed atakiem wydał mu instrukcje. Sam ruszył na południe, by przeprawiać się przez Nil i odzyskać ciało przechwycone przez Ptolemeusza.

Odpowiedz



Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości